-9- -9- -9- -9- -9- -9- -9-
อย่างแรกสุดเลยต้องขอบอกก่อนว่าซีรี่เรื่องนี้เราไม่ได้แต่งเองนะ
ซีรี่เรื่องนี้แต่งโดย
Haruka ซึ่งเรา
ได้ขออนุญาตจาก Haruka เปงที่เรียบร้อยแล้ว
ป๋าฮารุบอกว่า "นิยามป๋าคือ แบ่งปันรอยยิ้มและความสุข"
เราเลยอยากแบ่งความรู้สึกที่ได้อ่านนิยายเรื่องนี้ให้ทุกคนบ้างอ่ะ       
 -10- -10- -10- -10- -10- -10- -10- -10- -10-
ยังไงก้อช่วยเม้นกานด้วยนะจาได้เปงกำลังใจให้มาลงตอนต่อไปอ่ะ
ถ้าในบอร์ดนร้มีคนลงเรื่องนี้แล้วก้อบอกด้วยละกาน เราจะได้ไม่ลงซ้ำอ่ะ
 -21-
(เรื่องสั้น..ไม่กี่ตอนคงจบ[/img]
บอกได้มั้ยมันเกิดอะไรกับผมกันแน่.....
ตอน ความฝัน
เฮ้ย...!! ร่างสูงร้องออกมาพร้อมกับสะดุ้งตื่น เปิดไฟที่หัวเตียงดูนาฬิกาก็บอกเวลาว่าตี 4 พอดี.. อีกแล้วเหรอวะ...ขืนเป็นอย่างนี้
เห็นทีเขาต้องตายแน่..
ร่างกายสูงนั่งเหงื่อชุ่มไปทั้งตัว..แต่นั่นยังไม่หนักเท่ากับการตื่นตัวของลูกชายภายใต้กางเกงนอน.. อะไรกันนักนี่กู ฝันเปียกอีกแล้ว
เขาจำใจต้องลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำอีกเช่นเคย...
อาการตื่นกลางดึก..ทำให้สุขภาพจิตเขาไม่ดีนักเพราะจะตื่นไปเรียนด้วยอาการมึนๆและอ่อนเพลียทุกครั้ง.. มันเนื่องมาจาก
ความฝันประหลาดที่เขามักจะฝันเห็นทุกคืน.. นี่ก็เกือบอาทิตย์นึงแล้ว เห็นจะได้..
จะอะไรซะอีกล่ะ ..เขาฝันทุกคืนว่ากำลังมีอะไรกับเพื่อนร่วมห้องคนหนึ่งที่ชื่อ จิน ฟัดกันนัดเลยแหละ.. ครับเหมือนกับว่าเป็นฝันดี
แต่ถ้าจินที่ว่ามันไม่ใช่ผู้ชายนะ..
ผู้ชาย.. ทำไมต้องฝันอะไรอย่างนี้ด้วยวะ.. ถ้าเป็นผู้หญิงเขาจะไม่บ่นเลย..ถึงแม้ว่าไอ้จินมันจะขาวจั๊วสูงเพรียว หน้าตาดี หัวดี ..
แต่มองยังไงก็ผู้ชายอยู่ดี ..และเขาก็เป็นคนที่ไม่ได้พิศวาสผู้ชายด้วยกันเองเสียด้วย..
ทุกวันนี้ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมต้องไปฝันบ้า..ถึงมันด้วย เมื่อจัดการกับตนเองเรียบร้อยแล้ว.. ก็กลับมาล้มตัวลงนอนอีกเช่นเคย..
เหลือเวลาอีกตั้งเยอะกว่าจะเช้า.. เฮ้อ ..จากนั้นร่างสูงก็เข้าสู่ห้วงด้วยอาการง่วงงุนอีกครั้ง..
เขาตื่นมาด้วยอาการอ่อนเพลียอีกเช่นเดิม.. สภาพที่เห็นนี้เป็นมาพักใหญ่แล้ว อ้าปากหาวออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เฮ้อ..
อยากนอนอีกจริงโว๊ย.. อาการนั่งตัวเอนไปเอนมาทำให้ เล็กเพื่อนกลุ่มเดียวกันอดเดินเข้ามาหาไม่ได้..พร้อมกับฝ่ามือแห่งรัก
ที่ประเคนมาบนศีรษะทุย..เสียงดังป้าบ..!! ..เล่นเอาคนที่ง่วงถึงกับตื่นเลย
" เฮ้ย..เป็นไรของมึงวะไอ้ไก่ ...ไปอดหลับอดนอนมาจากไหน.."
" เชี้ยเล็ก..มึงถามอย่างเดียวไม่ได้เหรอวะ..อูย..กระโหลกกูจะร้าวก็เพราะมึงแหละ.." ร่างสูงบ่นอุบออกมา เนื่องจากอาการชาที่หัว
แต่เล็กกลับหัวเราะชอบใจออกมาไม่สะทกสะท้านกับคำด่าใดๆ..ครู่หนึ่ง แทนเพื่อนสนิทอีกคนก็เดินเข้ามาสมทบกับทั้งสอง
พร้อมกับถุงขนมถุงใหญ่ ที่วางแหมะตรงหน้าทั้งคู่
" ไอ้แทน...มึงไปเหมามาหมดร้านเลยหรือไงวะ ไรนักนี่.." เล็กร้องออกมา เมื่อเห็นขนมนานาชนิด ทั้งที่รู้ว่าไอ้แทนมันเป็นพวก
บ้ากินขนม.. แต่เห็นแล้วก็อดพูดไม่ได้ คนไรวะ.. กินแต่ขนมทั้งวัน เห็นมันกินจนตอนนี้เขานึกเอือนเลยทีเดียว
" กูไม่ได้ซื้อมาให้มึงกิน เงียบไปเลย..อ้าวแล้วเป็นไรไปล่ะไอ้ไก่..หน้าเป็นตูดเชียว.."
" พวกมึงเลิกส่งเสียงซักทีเถอะ กูอยากนอนมากเลย.." ไก่ร้องออกมาพร้อมกับซบหน้าลงบนโต๊ะซะอย่างนั้น.. ดีที่หมดคาบเรียน
ไปแล้วไม่งั้นเขาต้องหาข้ออ้างโดดเรียนอีกแน่เลย..
" ถามจริงมึงไปทำไรมาวะ.. ถึงเป็นอย่างนี้.." เล็กถามออกมาอย่างสงสัย
" อือ..ป่าว แค่ฝัน...เลยทำให้หลับไม่สนิท.." ไก่ตอบออกมาด้วยน้ำเสียงอู้อี้หลับตาพริ้ม.. แต่แล้วสติก็คืนมาเมื่อได้ยินเสียงตนเหตุ
แห่งฝันดังเข้ามาในโสตประสาท..
" แทน....เราขอยืมสมุดจดวิชาที่แล้วหน่อยสิ พอดีเราหลับในไม่รู้ว่าอาจารย์สอนไปถึงไหนแล้วอ่ะ..."
" โห เพิ่งรู้นะว่าเด็กเรียนก็เก เป็นเหมือนกัน.." ไอ้เล็กเอ่ยแซว เรียกเสียงหัวเราะออกมาจากจินได้..
" แหม..ก็คนเหมือนกันซิเล็ก ต้องมีบ้างแหละ.." ตอบออกไปพร้อมกับมองอีกคนที่ฟุบหน้าอยู่ รอยยิ้มอ่อนโยนเผยออกมาอย่างไม่รู้ตัว
" ขอบใจนะแทน..." จากนั้นร่างเพรียวก็พาตนเองออกมาจากกลุ่มนั้น.. มีเล็กมองตามไปอย่างไม่วางตา ..
จนแทนต้องกระทุ้งสีข้างเพื่อน..ให้กลับมาสู่โลกแห่งความจริง รู้สึกไม่ชอบใจเล็กน้อย..
" โอ๊ย...ไรวะไอ้แทน เจ็บนะมึง.." เล็กร้องออกมาเมื่อทั้งเจ็บและจุก ไม่ใช่เบาๆนะแรงมึงอ่ะ..
" มองจนน้ำลายจะหยดแล้วมึง...น่าเกลียดชะมัด.." มือยังคงวุ่นหยิบขนมใส่ปากไม่หยุด..หน้าเริ่มบึ้งตึงออกมาให้เห็น ..
และเล็กก็สังเกตได้ชัด..อดแหย่ออกไปตามประสาคนขี้แกล้งไม่ได้..
" ทำไม อิจฉาเหรอวะไอ้แทน แต่ก็นั่นแหละจินมันออกจะน่ารักน่ามองนี่นา ติดที่เป็นผู้ชายไม่งั้นกูจีบไปแล้ว.."
" เออ...ถ้ามึงชอบก็จีบเลยดิ คิดไรมากชอบซะอย่าง.." พูดด้วยน้ำเสียงงอนเต็มที่..
" ก็ดีนะ ..ขอบใจที่แนะนำไอ้แทน.." เล็กพูดกลั้วหัวเราะออกไป ทำให้แทนหงุดหงิดมากไปอีก.. ไม่รอช้ารวบขนมทั้งหมดตรงหน้า
กลับใส่ถุงอย่างเดิม แล้วก็ลุกขึ้นเดินหนีออกไปจากตรงนั้นทันที..เล็กมองตามอย่างขำๆ ไก่ที่ได้ยินเรื่องทั้งหมดเงยหน้าขึ้นมามอง
ไอ้เล็กตัวแสบ...
" มึงไปแกล้งมันทำไมอย่างนั้นวะไอ้เล็ก..แทนมันน้อยใจแล้วนั่น.."
" อ้าว.. กูนึกว่ามึงหลับไปแล้วซะอีก ที่แท้แอบฟังเค้าคุยกันเหรอ.." เล็กหันกลับมาหยอกเพื่อนรักที่นั่งตาปรอย..แทบจะปิดเสียให้ได้
" แอบฟังบ้านมึงดิ ..เล่นตะโกนข้ามหัวกูอย่างนี้หลับได้ก็ให้รู้ไป.."
" อ้าวเหรอ...งั้นกูไม่กวนแล้ว..มึงนอนไปเถอะ.." พูดเสร็จเล็กก็รีบลุกขึ้นอย่างเร็วทันที..เป้าหมายก็คือตามคนที่เกิดอาการงอนตุ๊บป่อง
ที่เดินจากไปให้ทัน...
ปล่อยให้ไก่ถอนหายใจอย่างเหนื่อยหน่ายกับไอ้คู่นี้.. ความจริงแล้วเขารู้ว่าทั้งคู่รักกันและคบกันมาตั้งแต่เรียนม.ปลาย...
แต่ไอ้นิสัยชอบแกล้งของเล็กนี่..ท่าจะแก้ยากเสียเหลือเกิน.. แล้ววันนี้เขาจะได้นอนมั้ยนี่ เฮ้อ..กลับไปนอนบ้านก็ได้วะเรา..
ว่าแล้วไก่ก็ลุกขึ้นบ้าง..โดยมีสายตาของใครคนหนึ่งมองตามอย่างสนใจไปพร้อมกับรอยยิ้ม..
อีกแล้ว..ทำไมต้องมาหลอกหลอนกันอย่างนี้วะ ไก่ลุกขึ้นมากลางดึกอีกเช่นเคย และนาฬิกาก็บอกเวลาตี 4 เป๊ะ..
นั่งบนเตียงอย่างเซ็งๆ เพราะว่าเดี๋ยวก็ต้องลุกไปเปลี่ยนกางเกงตัวใหม่อีก...
ทำไม.. มันต้องมาเกิดเรื่องบ้ากับเขาด้วย จะเข้าไปพูดต่อหน้าไอ้จินว่า มึงเลิกมาเข้าฝันกูซักที ก็ไม่ใช่เรื่องเลย..
โอ๊ย ..ทำไงดีอยากจะร้องไห้.. แล้วไอ้ลูกชายตัวดีแม่ง..ก็ขยันสู้จริงเลย อะไรมันจะแข็งแรงปานนั้นวะ..
ไม่อยากบอกใครว่าความจริงแล้วเขาไม่เคยมีอะไรกับใครมาก่อน ..ที่อยู่มาทุกวันนี้สบายตัวได้ก็เพราะแม่นางทั้งห้า
ของตนเองนั่นแหละ.. เห็นเขาเหมือนเด็กเที่ยวอย่างนี้ความจริง ตรูซิงนะเฟ้ย...
ไม่เคยมีหญิงใดมาแผ้วพาน.. น่าภูมิใจตรงไหนวะ..นี่ แต่เขาอยากอะไรกับคนที่รักเท่านั้น ไม่อยากจะเป็นเหมือนเพื่อนคนอื่น
ที่ถูกใจใครก็ฟันดะไปทั่ว คิดดูแล้วเขานี่หัวโบราณชะมัดเลยว่ะ..รู้ถึงไหนคงได้อายกันบ้างล่ะ
ถอนหายใจออกมาก่อนที่จะลุกเข้าห้องน้ำอีกเช่นเคย..คิดว่ายังไงพรุ่งนี้จะหาโอกาสคุยกับไอ้จินสักหน่อยลองเชิง
คิดว่าเป็นเขาคนเดียวป่าวที่ฝันไม่แน่ถ้าไอ้จินมันฝันด้วยล่ะ..แล้วทำไมต้องเป็นมันวะ ปวดหัวโว๊ย.. หลังจากที่ฟุ้งซ่านอยู่พักใหญ่
ก็เช่นเคยการนอนรอบสองก็ตามมาอีกครั้ง...
---------------------------------
ไก่ร่อนจม.ฉบับหนึ่งไปให้จิน ข้อความมีอยู่ว่าเลิกเรียนเจอกันที่ดาดฟ้าตึก.... จากนั้นเมื่อถึงเวลา..ไก่ก็ไปรอยังจุดนัดหมาย
ความจริงแล้วทางมหาวิทยาลัย มีกฏห้ามขึ้นมาข้างบนนี้ และล็อคกุญแจเอาไว้แน่นหนา
อีกทั้งยังป้ายห้ามอีก แต่ก็นั้นแหละไม่เป็นปัญหาสำหรับไอ้ไก่ ..มันจัดการสะเดาะกุญแจเรียบร้อย ..และบนนี้ก็เป็นที่โปรด
ของมันยามโดดเรียน อากาศดีลมเย็นสบาย ใครจะไม่ชอบวะ..
จากนั้นครู่หนึ่งร่างเพรียวก็ปรากฏขึ้น ..ด้วยอาการเหนื่อยหอบเหงื่อเม็ดเล็กซึมออกมาจนเสื้อบางนั้นเปียกเห็นถึงข้างใน..
ไก่เผลอมองอย่างไม่วางตา..อีกทั้งหน้าแดงๆ นั่นอีก ดูแล้วเซ็กซี่ว่ะ.. เฮ้ย.. บ้าแล้วไงกรู ผู้ชายนะไปชมทำไม ..
แล้วก็รีบสลัดความคิดบ้าๆออกไป ..
" ขอโทษทีนะไก่ พอดีเราติดประชุมกลุ่มของชมรมน่ะ.." จินเอ่ยออกมาเมื่อเห็นว่าเลยเวลานัดมานานพอสมควร
" ไม่เป็นไร..เราไม่รีบอะไรขนาดนั้น เอ้า.. พักเหนื่อยก่อน.." ว่าแล้วก็ยื่นขวดน้ำที่ตนซื้อมากินเองส่งให้อีกคน
จินยิ้มให้อย่างขอบคุณพร้อมกับรับมาแต่โดยดี ..เนื่องจากวิ่งมาตลอดทาง ทำให้คอแห้งเหมือนกัน หลังจากที่หายเหนื่อยแล้ว
ก็ถามไก่ถึงเรื่องที่นัดตนขึ้นมาคุย..
" อืม...แล้วไก่มีเรื่องอะไรจะคุยกับเราเหรอ.."
" เอ่อ...ก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญอะไรนักหรอก เพียงแต่อยากรู้ว่า ช่วงนี้นายได้ฝันบ้างหรือป่าว.." ไก่ตัดสินใจถามออกไป
จินเอียงคอมองอีกฝ่ายอย่างสงสัย..
" ก็ไม่นะ..พอหัวถึงหมอนเราก็หลับสนิทเลยทุกครั้ง ไก่ถามทำไมเหรอ.."
" อ๋อ...ปะ..เปล่า ไม่มีไรหรอก..แค่อยากรู้เท่านั้นเองแหะๆ.." ไก่บอกปัดพร้อมกับหัวเราะแห้งๆออกมา ..แล้วทำไมกรู
ฝันบ้าคนเดียววะ.. อยากจะบ้าจริงๆ ..จินลอบมองอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มที่มีความหมายบางอย่าง ซึ่งเจ้าตัวที่กำลังตกอยู่ในห้วง
ความคิดบ้าๆ ของตนเองนั้นไม่รู้ได้..
" อืม..อากาศบนนี้ดีจังเลยนะ.." จินเปลี่ยนเรื่องพูดพร้อมกับสูดอากาศเข้าปอดเต็มๆ ..รอยยิ้มหวานเผยออกมาอย่าอารมณ์ดี
ไก่มองตามแล้วก็รู้สึกว่าทำไมจินน่ารักได้ก็ไม่รู้.. ทั้งที่เป็นผู้ชายด้วยกัน ..
หัวใจเขาอดเต้นแรงไม่ได้ หรือเพราะว่าไอ้ฝันบ้าๆ..นั่นทำให้เขาเกิดอาการอย่างนี้.. จินหันไปสบตากับไก่ที่มองนิ่งมาทางเขาอยู่
ทำให้ไก่รู้สึกอายที่โดนจับได้ว่าแอบมอง..เลยเสมองโน่นนี่ซะงั้น..
" เราชอบมาบนนี้บ่อยๆ ถึงจะโดนห้ามก็ตามทีเถอะ.." ไม่รู้จะคุยเรื่องไรเลยยกเรื่องดาดฟ้าขึ้นมาซะอย่างนั้นแก้เก้อให้ตนเอง..
" เหรอ..งั้นไก่จะว่าหรือป่าว ถ้าเราขอมานั่งที่นี่ด้วย.." จินเอ่ยเสียงหวานอ้อนออกมาอีกทั้งทำตาเป็นประกาย ..
แล้วทีนี้เขาจะบอกปัดยังไงล่ะ.. ความจริงแล้วมันเป็นที่ส่วนตัว ..เขาไม่เคยบอกใครแม้แต่ไอ้เล็กและไอ้แทน..
แต่... แต่ว่าไอ้จินมาทำหน้าอย่างนี้ แล้วมันทำให้พูดไม่ออกจริงๆว่าไม่ได้.. กลืนน้ำลายลงคออย่างลำบาก..ก่อนที่จะเอ่ยออกไป
เหมือนจะไม่เป็นคำพูดนักให้อีกฝ่ายได้รับรู้..
" เอ่อ..คือ ไม่ว่า จะมาเมื่อไหร่ก็.. ก็ได้.." แล้วทำไมกรูบอกออกไปอย่างนี้เล่า..จินเมื่อได้รับคำตอบที่ถูกใจก็ยิ้มหน้าบานออกมาทันที
เข้าไปกอดไก่อย่างดีใจเหมือนเด็กที่ได้ของเล่นอย่างลืมตัว
ไก่ถึงกับหัวใจสะดุดอีกแล้ว.. กลิ่มหอมหวานนี้มันอะไรกันวะ.. ผู้ชายอะไรหอมชะมัดเลย โอ๊ย...กรูเป็นอะไรนี่
อกจะแตกตายเสียให้ได้แล้ว.. อาการตัวแข็งทื่อของไก่ทำให้จินลอบยิ้มออกมาอีกแล้ว ..ไม่เข้าใจอีกนั่นแหละว่ารอยยิ้มนี้..
มันมีความหมายความว่ายังไงกันแน่..
" ไก่ใจดีจัง...งั้นตกลงแล้วนะ เอาไว้เรามาเจอกันบนนี้แล้วกัน.." จินเอ่ยออกมาก่อนที่จะขอตัวกลับก่อน..เนื่องจากต้องแวะ
ไปทำธุระที่อื่นอีก.. ไก่ได้แต่พยักหน้ารับและมองตามร่างเพรียวที่เดินจากไป.. สมองงุนงง.. มีแต่เรื่องที่ตนไม่เข้าใจเต็มไปหมด
TBC....
------------------------------------------------
ตอนนี้เปงตอนแรกของซีรี่เรื่องนี้เลยนะเนี้ย  เหงว่ามีคนเรื่องร้องอยากอ่านกันเยอะ(เข้าข้างตัวเองสุดๆ[/img]
เลยเอามาลงให้อ่านกันจ้า

 
แถมรูปให้ดูกานเล่นๆอีกหนึ่งรูป
-9- -9- -9- -9- -9- -9-
( เรื่องสั้น..ไม่กี่ตอนคงจบ[/img]
บอกได้มั้ยมันเกิดอะไรกับผมกันแน่.....
ตอน ความรู้สึกที่สับสน
หลังจากวันนั้นสายตาของไก่..ก็มักจะคอยมองตามร่างเพรียวของจินอยู่เสมอ.. เรื่องความฝันมันก็ยังคงเป็นเช่นเดิมไม่เปลี่ยน..
ตื่นมากลางดึกเหมือนเคย..แต่มาพักนี้เขากลับไม่รู้สึกไม่ดีเลยแฮะ..
กลับเป็นสุขขึ้นมาหรือว่าเขาจะเป็นพวกชอบเพศเดียวกันไปแล้ว.. แต่ไม่นะ.. เขาก็มองแต่จินคนเดียวนี่หว่า..
แค่คิดว่าจะไปไล่ชอบผู้ชายคนอื่นก็ บรื๋อ.. แค่คิดก็ขนลุกแล้วตรู..
เขามักจะเจอกับจินเป็นประจำที่ดาดฟ้า.. พูดคุยสนทนาเรื่องราวต่างๆ กันอย่างสนุก ..แต่พอกลับมาในห้องเรียนก็เหมือนเดิม
คือแทบจะไม่พูดหรือมองหน้ากันเลย.. ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไม ..
หน้าเข้มขมวดคิ้วแทบจะเป็นปม...ซึ่งทำให้เพื่อนรักทั้งสองมองตาม.. ไอ้ไก่นี่นับวันยิ่งแปลกทำได้หลากหลายหน้าชะมัด..
เอาไปออกรายการคนพันหน้าดีป่าววะ..เล็กคิดอย่างเห็นขำ..ไอ้แทนที่มองไก่ไม่วางตาเช่นกัน มือก็หยิบขนมใส่ปากไม่ขาดระยะ
" เฮ้ย..ใจคอจะกินให้ตายกันไปข้างเลยเหรอไงขนมอ่ะ ข้าวมึงกินมั่งป่ะวะ.." เล็กอดพูดออกมาไม่ได้...
" ยุ่งไรด้วยอ่ะ...กูไม่ได้ใช้ตังค์มึงซื้อนี่.." แทนตอกกลับทันที ยังเคืองไอ้เล็ก ที่ออกอาการชื่นชอบจินไม่หาย..
" กูสงสารกระเพาะมึงว่ะ ดูซิมีแต่ของแห้งๆ .." เล็กเอื้อมมาหยิบขนมแต่ละอย่างดูแล้วก็เบ้หน้า.. แม่ง ..มีแต่ผงชูรส
กินมากไปมีสิทธิผมร่วงหมดหัวแน่มึง..
" ทำไม.. กูจะเป็นอะไรมึงสนด้วยเหรอวะ.." น้ำเสียงเหมือนงอน.. และเล็กก็มองออกเพราะคบกันมาตั้งนานทำไมจะไม่รู้..
ถอนหายใจออกมาหนักๆ พร้อมกับมองหน้าอีกฝ่ายอย่างจริงจัง..
" ถ้าไม่สนแล้วจะมานั่งพูดให้เปลืองน้ำลายทำไมวะ ..ไอ้เชี้ยแทน..กูทั้งรักทั้งห่วงนี่ เข้าใจบ้างรึป่าว.." เล็กพูดออกมาอย่างหงุดหงิด
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายไม่คิดจะฟังเขาบ้างเลย ..เอะอะก็ดื้อแพ่งตลอดให้ตายสิ.. ไม่รักไม่มาเป็นไอ้บ้าอย่างนี้หรอก ..แทนหยุดกินขนม
แล้วหันมามองหน้าเล็กก่อนที่จะเผยรอยยิ้มออกมาอย่างชอบใจ..
" ถ้ามึงบอกว่าห่วงกูตั้งแต่แรก...กูก็กินข้าวไปนานแล้วล่ะ ไปโรงอาหารกัน.." แทนเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับดึงมือให้อีกฝ่ายลุกตามขึ้นมา
เล็กมองอย่างไม่เข้าใจ.. อะไรวะไอ้แทน ..เมื่อกี้ยังดื้ออยู่เลยทีนี้ล่ะมาทำว่าไง ..กรูจะเข้าใจมันดีหรือป่าวนี่ ..แต่ก็ไม่ว่าอะไร
เดินตามแรงที่ลากไปโดยดี.. แล้วก็เปลี่ยนมากอดคอหยอกล้อกันไปตามประสา คู่รักบ้าบอ..
ปล่อยให้เพื่อนรักอีกคนนั่งเครียดอยู่เพียงลำพัง.. ไก่มองตามร่างสูงเพรียวไปทุกอย่างก้าว..ไม่ว่าอีกฝ่ายจะทำอะไร..
รอยยิ้มหวานนั้นส่งมอบไปยังคนอื่นด้วย..ที่นอกจากเขาแล้ว อีกทั้งยังให้คนอื่นโดนเนื้อตัวอีกล่ะ.. ทำไมไม่ระวังตัวเองเลย
แล้วนั่นอะไร.. ไอ้นั่นมั่วนิ่มมากอดจินได้ไงวะ.. นั่นๆ ดูมันทำเนียนนะมึง.. โอ้ย..ไรวะจินห้ามมันดิ อย่าไปโดนมันเดี๋ยวคัน
อ๊ะ..มันไม่ใชหนอนบุ้งนี่หว่า แหะๆ ..ไม่พอใจโว๊ย ทนไม่ไหวแล้ว ทำตามที่คิดไก่ลุกขึ้นเดินตรงมาหาจินทันที..
" เอ่อขอโทษนะ จินเราขอปรึกษาเรื่อง...เอ่อ วิชาที่เรียนเมื่อคาบที่แล้วหน่อยสิ..." ไก่พยายามนึกหัวข้อที่จะลากให้ร่างเพรียวนั้น
ออกมาจากวงล้อมหมาป่า (ในสายตาของไก่[/img]
จินเอ่ยขอตัวกับพวกเพื่อนคนอื่นและเดินตามไก่มายังที่โต๊ะเขา
" ไก่ไม่เข้าใจตรงไหนเหรอ..." เอ่ยอย่างมีน้ำใจเต็มที่
" เอ่อ...เกือบทั้งหมดแหละ คงต้องใช้เวลานานใช่ป่ะ.. แล้วไงไว้เจอกันที่เดิมได้มั้ย.." ไก่บอกออกไปเหมือนกับเกรงใจอีกฝ่าย
อาการของไก่นั้นเรียกรอยยิ้มบางออกมาจากหน้าสวยได้..
" ได้สิ เราก็เจอกันทุกวันอยู่แล้วนี่จริงมั้ยเรื่องแค่นี้เอง.."
" ขอบใจนะแล้วเราจะรอแล้วกัน..." ไก่เมื่อได้รับคำตอบก็ยิ้มหน้าบานออกมาทันที ..จนอีกฝ่ายอดหัวเราะออกมาเบาๆอย่างเอ็นดูไม่ได้
แค่เท่านี้ก็ทำให้หัวใจของไอ้ไก่เต้นผิดจังหวะเสียแล้ว.. เกิดมาไม่เคยเป็นมันเพราะอะไรวะนี่ ..แล้วใครจะช่วยหาคำตอบให้เราได้ล่ะ
แล้วถ้าเขาถามจินออกไปตรงๆ ..คนฉลาดอย่างจินจะตอบได้หรือป่าวก็ไม่รู้.. ไก่ยังคงคิดฟุ้งซ่านไปเรื่อยอีกเหมือนเดิม..
จนไม่ได้ไม่ได้สังเกตรอยยิ้มของอีกฝ่ายที่มีความหมายอีกเช่นเคย...
ลมเย็นที่พัดผ่านมาทำให้คลายความร้อนลงได้บ้าง จินและไก่มาที่จุดนัดพบดังเดิม..แต่ดูเหมือนว่าการสนทนานั้นจะไปแนวอื่น
มากกว่าเรื่องเรียนอย่างที่ไก่เอ่ยขอความช่วยเหลือ...
เหงื่อเม็ดเล็กๆ ที่ซึมออกมาจากปลายจมูกโด่ง ของคนหน้าสวยนั้นทำให้ไก่อดยื่นมือ..ไปเช็ดออกให้ไม่ได้อย่างลืมตัว
และก็ต้องรีบชักมือออกอย่างตกใจ ..เฮ้ย ..ทำไรวะกู อย่างนี้มันเหมือนแฟนกันเลยนี่..
ขนาดว่าเพื่อนรักทั้งสองเขา ต่อให้เหงื่อโซกทั่วตัว.. เขายังไม่คิดจะไปทำอะไรให้อย่างนี้เลย.. แต่กับจิน ทำไมอยากทำให้อะ
แล้วดูสิมานั่งมองเขาตาแป๋วอีก น่ารักชะมัดเลย จะรู้ตัวเองบ้างมั้ยนี่...
ภาพในความฝันผุดขึ้นมาอย่างไม่คาดคิด..ทำให้ไก่หน้าแดงขึ้นมากับความฝันอันแสนสัปดนของตนเอง... ถ้าจินรู้คงรังเกียจ
เขาแน่เลย... แต่ ...แต่ว่าทำไมภาพมันค่อยๆชัดขึ้นอย่างนี้วะ.. หายไปซิไป
ไก่พยายามปัดภาพในหัวออกไป.. จินมองหน้าแดงๆของอีกฝ่ายก็นึกสงสัยว่าเป็นอะไร..หรือว่าแดดจะแรงไป แต่ก็ไม่น่าใช่
หรือว่าไก่ไม่สบาย.. เอ ..แต่เมื่อกี้ยังดีอยู่นี่นา
เร็วเท่าความคิดจินเอื้อมมือบาง มาแตะหน้าผากของอีกฝ่ายดู..ทำให้สติของไก่กลับมาอีกครั้ง ..โห..มือโคตรนิ่มชะมัดเลย..
แล้วกลิ่นหอมหวานนี่อีก ..จินอย่าเข้ามาใกล้นัก.. มันจะแย่เอาน้า ออกไปหน่อยเถอะนะ.. ไก่รีบยึดมือบางเอาไว้อย่างเร็วทันที..
" ไก่เป็นอะไรหรือป่าว ..เห็นนั่งหน้าแดงเชียว หรือว่าไม่สบาย...." ถามออกมาอย่างห่วงใย
" ปละ..เปล่า สงสัยว่าแสงอาทิตย์มั้ง อย่าคิดมากเลย แหะๆ.." บอกแก้เก้อออกไปแต่ยังไม่ปล่อยมือของอีกฝ่ายให้เป็นอิสระ..
จินมองหน้าไก่แล้วก็ยิ้มออกมาอย่างเห็นขำ เมื่อตนนั้นได้ยินเสียงหัวใจของอีกฝ่ายชัดเจน..กลัวมันจะหลุดออกมาเสียให้ได้..
" เราว่าไก่ต้องไม่สบายแน่เลย.. ดูสิทั้งเหงื่อ ทั้งหัวใจเต้นแรงอีก เป็นอะไร บอกเราได้นะ.." จินเป็นฝ่ายประชับมือของตน
ที่โดนฝ่ายนั้นยึดไว้แทน ...
" ระ.. เราไม่เป็นไรจริงๆ ..แค่อากาศร้อนไปน่ะ.." อยากบอกเหลือเกินว่าที่เป็นอย่างนี้..ก็เพราะจินเข้ามาใกล้ ปากบาง แก้มชมพู
กลิ่นหอมหวานยามลมพัดผ่าน ร่างเพรียวทำให้เขาแทบสติขาดแล้ว...
เอ๊ะ.. แล้วไอ้ลูกชายมัน.. มันกำลังจะตื่นขึ้นมา โว๊ย ..ซวยแล้วกรู เย็นไว้ลูกรอคืนนี้ก่อน อ๊ะ.. หรือไม่ก็กลับห้องก่อนนะ ..
เดี๋ยวพ่อจัดการให้เต็มที่เลย.. อย่าเพิ่งมาแสดงความแข็งแรงไม่เลือกสถานที่และเวลาอย่างนี้..
แต่ดูเหมือนว่าคำภาวนาของไก่ไม่เป็นผลนัก.. ผลสุดท้ายเลยทำให้ไม่สามารถอยู่ต่อตรงนั้นได้ รีบเอ่ยลาร่างเพรียวเสียงรัว..
" จิน.. เราขอโทษนะ คือ ..เราคงไม่สบายจริงแหละ.. เราขอตัวกลับก่อน..ไว้.. ไว้เจอกันใหม่ไปก่อนล่ะ.."
ว่าแล้วไก่ก็ลุกขึ้นวิ่งออกไปจากตรงนั้นทันที ..ไม่ได้รอคำตอบจากอีกฝ่ายที่นั่งมองตามไปอย่างสนใจ..
พร้อมกับหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ..
ตกกลางคืนแทนที่ไก่จะข่มตาหลับลงได้..กลับนอนพลิกไปมาอย่างกระสับกระส่ายอย่างนั้น.. ล่วงเข้าวันใหม่แล้วแต่ไม่อาจ
ข่มตาลงได้เลย ..จึงตัดสินใจลุกขึ้นมานั่งหน้าหงิก ..
ดูสิ ว่าจะกลับมาหลับอย่างสุขใจสุดท้ายก็เป็นไอ้บ้าอยู่นี่แหละ.. กี่โมงแล้ววะนี่ ตี 3 เวรกรำแล้วอย่างนี้จะฝันถึงจินได้ไงกันล่ะนี่..
เอ๊ะ.. เขาอยากฝันถึงเหรอ.. ฝันที่ว่ากำลังมีอะไรกับจินนะเหรอ กลายเป็นชอบอย่างนี้ไปตั้งแต่เมื่อไหร่วะ ..
โอ๊ย..จะบ้าแล้วกรู ..หลังจากเหตุการณ์ปลุกใจบนดาดฟ้า(ที่ไอ้ไก่มันบ้าคนเดียว[/img]
..เขาก็ต้องรีบกลับห้องอย่างเร็วเพื่อที่จะจัดการ
กับไอ้ลูกชายผู้แข็งแรง..สุดท้ายก็ตั้ง3 ถึงจะสาแก่ใจ.. เออ ..เล่นเอาเหนื่อยแต่สบายตัว หึหึหึ..
รู้ถึงไหนก็อายถึงนั้น..เกิดอารมณ์กับผู้ชาย ผู้ชายทั้งแท่งนะเฟ้ย ..ไม่ใช่ว่าเขาไม่เคยจีบผู้หญิง แต่มันก็ไม่โดนใจซักคน..
สุดท้ายเขาก็รามือไปซะอย่างนั้น...
ส่วนจินนะเหรอ ..ไม่คิดจะจีบ ไม่คิดว่าจะได้เข้ามาใกล้กันถึงขนาดนี้..เด็กเรียน กับเด็กชอบโดดเรียน นี่มันไม่น่าจะไปด้วยกันได้เลย
แต่ว่า.. จินมันน่ารักจริงๆนะ ..ทั้งกิริยา ทั้งความอ่อนโยน ดูแล้วแม่ง..โคตรดีเลยว่ะ คนไรนี่..
ไก่นั่งนึกถึงคนหน้าสวยตาลอย.. เคลิ้มไปกับความคิดของตนเอง.. แต่ก็เริ่มหน้ายุ่งเมื่อคิดว่าสิ่งที่จินแสดงออกมานั้น..
ไม่ได้มีเพื่อเขาคนเดียว..
หงุดหงิดชะมัด ทำไงดี ไม่อยากให้จินไปทำงั้นกับใครอ่า.. จะเข้าไปบอกกับเจ้าตัวตรงๆว่า จินมองเราคนเดียวได้มั้ย.. มันก็กระไรอยู่
ก็เขาไม่ได้เป็นไรกับเรานี่หว่า..
แล้วถ้าจินรู้ว่าเขาเป็นอย่างนี้จะรังเกียจมั้ย.. จะเลิกคบมั้ย ไม่เอานะไม่ยอมเขาต้องขาดใจแน่เลย ..ไม่..ไม่...และไก่ก็นั่งบ้าไปทั้งคืน
จนกระทั่งเสียงนาฬิกาปลุกดังขึ้น แหงะ..แม่เจ้า เช้าแล้ว วันนี้กรูเป็นหมีแพนด้า ..ยกกำลังสองอีกแล้ว..จากนั้นก็ลุกขึ้นไปเข้าห้องน้ำ
เพื่อที่จะเตรียมตัวไปเรียนในเช้านี้..
-------------------------------------------------
" เฮ้ย..ไอ้ไก่ มึงอาการหนักกว่าทุกวันนะกูว่า.." เสียงไอ้เล็กเพื่อนซี้งดังขึ้นข้างหูของเขาที่ตอนนี้นั่งตาค้างอย่างเลื่อนลอยอยู่..
" นั่นดิ..มึงจะเป็นแพนด้าพันธ์ใหม่เหรอวะ.. ขอบตาคล้ำเชียว.." ไอ้แทนสนับสนุนอีกคน..ไก่ถอนหายใจออกมาอย่างเหนื่อยอ่อน
ง่วงแต่ไม่หลับทรมานโคตร.. ถ้าเป็นอย่างนี้อีกบ่อยๆ เขาคิดว่าต้องลงข่าวหน้าหนึ่งแน่...ว่า นศ.ชาย(นามสมมุติ[/img]
..
อดนอนจนขาดใจตาย.. เออ ..ดังแน่เลยกรู งานนี้.. ไก่คิดอย่างขำๆ..
" เออ..กูไม่ได้นอน หนักมั้ยล่ะ.."
" ทำเชี้ยไรทั้งคืนไม่นอนบ้าป่าวมึง.." เล็กเอ่ยออกมาและแทนก็พยักหน้าเห็นด้วย..อยากบอกว่าถ้ากูนอนได้ก็ไม่ต้องมานั่งเอ๋ออย่างนี้
หรอก.. ในขณะที่พูดกับเพื่อนรักทั้งสอง สายตาก็มองตามร่างเพรียวไปด้วย..
มีความสุขเหลือเกินนะจิน.. เขาจะคลั่งตายอยู่แล้วรู้ตัวบ้างหรือป่าวนี่.. อ้าว.. ไอ้หน้าจืดมาหลอกจับมือจินอีก..
แม่ง.. น่าโบกปูนทับจริงๆ ..
" เฮ้ย....ไอ้ไก่ มึงสมองเบลอจนไม่ฟังกูทั้งสองพูดเลยเหรอวะนี่.." เล็กเพิ่มเสียงขึ้นอีก เมื่อเห็นว่าคำพูดของเขา..
ไม่ได้เข้าไปกระทบโสตไอ้เพื่อนตัวดีเลย..
" กูไม่เก่งเหมือนพวกมึงนี่ ..เหนื่อยกันขนาดไหนก็ตื่นขึ้นมาได้อย่างสบาย.." เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบๆ จนทั้งเล็กและแทนมองหน้ากัน
อย่าง งง..งง ว่าเพื่อนพูดอะไร..ไก่ถอนหายใจหนักๆ อีกครั้งก่อนที่จะชี้ไปยังจุดที่เห็นเด่นชัด..
" นี่...กูว่ามึงไปหาพลาสเตอร์ยามาปิดดีกว่ามั้ยไอ้เล็ก..รอยมันเห็นชัดเจนเลยว่ะ.." เล็กถึงกับตาโตและใช้มือปิดต้นคอที่เพื่อนรักชี้
มาทันที.. หน้าแดงขึ้นมาทันตาเห็น
ทำให้ไก่อดขำไม่ได้เนื่องจากความด้านของหน้ามัน.. ไม่คิดว่าจะอายเป็น.. ส่วนแทนก็นั่งเคี้ยวขนมตุ้ยๆเหมือนไม่สนใจ
แต่กลับยิ้มออกมาซะอย่างนั้น..
เล็กทำอะไรไม่ถูกเริ่มโมโห ตัวต้นเหตุที่ทำไม่รู้ไม่ชี้กับการกระทำของตนเอง... ลุกขึ้นจากที่นั่งอย่างรวดเร็ว พร้อมกับตบกระโหลก
ไอ้แทนเป็นของแถมอย่างหมั่นไส้... รีบทำตามคำแนะนำของไอ้ไก่ ..แม่ง ..ไอ้แทนจำไว้เลยนะมึง มาประจานกูอย่างนี้..คราวน่า
กูไม่ให้มึงแล้ว เชี้ยนี่ ..เดินก้มหน้าซ่อนความอายไปอย่างเร็ว...
" กูไปก่อนนะไอ้ไก่..." แทนบอกออกมาสั้นๆ แต่เขาก็รู้ว่า มันต้องไปตามคนรักที่งอนออกไปแน่นอน ไก่พยักหน้าเนื่อยๆ ..
เมื่อเพื่อนทั้งคู่จากไปแล้ว สายตาของเขาก็หันกลับมายังร่างเพียวเช่นเดิม ...
นั่งมอง.. มอง..แล้วก็มองอยู่อย่างนั้นตาไม่กระพริบ.. และทำสีหน้าได้หลากหลายอารมณ์ไปด้วย.. ทำให้เพื่อนคนอื่นๆ มองมา
กันอย่างสงสัย แต่ไม่มีใครกล้าเข้าไปใกล้.. คิดว่าไอ้ไก่มันเมายาหรือป่าววะ.. เดี๋ยวเกิดคลั่งจับตัวประกัน ซวยเลย เพื่อนๆต่างเดินเลี่ยง
ไปทีละคน แต่ไก่ไม่สนใจ เป้าหมายเขาอยู่ที่จินเท่านั้น..
ส่วนจินนั้นรับรู้ถึงอากัปกิริยาของฝ่ายตรงข้ามตลอด..ก็เล่นจ้องกันอย่างเปิดเผยอย่างนี้ใครไม่รู้ก็บ้าแล้วล่ะ.. แต่เขาก็ยังคงทำเฉย
ทำเป็นไม่รู้ ทำเป็นไม่สนใจซะอย่างนั้นแหละ..ในใจกำลังคิดว่าวันนี้คงรู้ผลอะไรบ้างล่ะ..รอยยิ้มดีใจเผยออกมาเช่นเคย
TBC.........
------------------------------------------------------
ช่วยเปงกำลังใจให้กานต่อไปด้วยนะ -10- -10-
 -21- ม า ต่ อ แ ร้ ว จ้  า
-----------------------------------------------------------------------------------------
บอกได้มั้ยมันเกิดอะไรกับผมกันแน่.....(ตอน สุดท้ายก็....[/img]
 
ไก่ตัดสินใจเดินออกมาห้องเรียนด้วยอาการเลื่อนลอย..ตอนนี้เขากำลังนั่งนิ่งหลังพิงกำแพง..พร้อมกับทอดสายตามองเหม่อไป
อย่างไม่มีจุดหมาย นัยต์ตาดูแห้งแล้ง..
อืม...อยากเกิดเป็นเมฆจังจะได้ล่องลอยไปเรื่อยบนฟ้ากว้าง อิสระดีจังแฮะ...เอ๋.. แล้วกรูมานั่งรำพันอะไรนี่ ..ง่วงตาจะปิดอยู่แล้ว
แต่ทำไม หลับไม่ลงง่า.. หงุดหงิดแล้วนะเฟ้ย ..อารมณ์เริ่มพาลไปทั่ว
เพราะจินแหละถึงทำให้เขาเป็นแบบนี้ ...ถ้าเขาไม่ฝันบ้าๆ ถ้าเขาไม่ได้มาพูดคุยสนิทสนมด้วย ..ถ้าทำเหมือนเป็นเพื่อนคนหนึ่ง
ในห้องอย่างที่เคยเป็นมา.. ก็คงไม่ต้องมานั่งเป็นคนบ้าอย่างนี้หรอกโทษมั่วไปเลย..
ก็คนมันไม่เคยเป็นอย่างนี้นี่หว่า..โอ๊ย.. ทำไมลืมภาพของจินไม่ได้เลยวะนี่.. ติดตาเหลือเกิน ไม่ว่าจินจะทำอะไร ก็ดูน่ารักชะมัดเลย
น่ารัก.. จนอยากรัก เอ๋... รัก นี่เขารักจินเหรอ เป็นไปได้ไงฟะนี่
อืมๆ เพิ่งเข้าใจ ..เพราะรักจึงอยากอยู่ใกล้ เพราะรักจึงอยากครอบครองอีกคนไว้เป็นของตนเองคนเดียว.. รอยยิ้ม ความอ่อนโยน
ไม่อยากให้ฝ่ายนั้นไปทำกับใคร..
อาการหวงที่อยู่ในใจลึกๆ นั่นก็เพราะเขารักจินเหรอ.. ทำไมโง่อย่างนี้วะ.. ที่เรื่องอื่นล่ะฉลาดนัก แล้วไงล่ะ.. จะบอกตรงๆดีหรือป่าว
แล้วจินจะรับได้เหรอ ก็ผู้ชายเหมือนกัน คงรังเกียจ คงเลิกคบด้วย.. สุดท้ายคนที่เสียใจก็คือตัวเราเอง ทำไงดี... ทำไงอ่า...
โอ๊ย.. ปวดกระบาลชะมัดเลย...
ไก่นั่งวิตกจริตจนไม่รู้ว่าคนที่เขาคิดถึงนั้น ตามขึ้นมาบนดาดฟ้าและลอบสังเกตเขามาพักหนึ่งแล้ว..และมองอาการของไก่อย่างขำๆ
จินออกจะเป็นห่วงไก่..เพราะเห็นว่าสีหน้าไม่ค่อยดีนักตอนอยู่ในห้อง ได้ยินว่าไม่ได้นอนเลย ถึงว่าสิเป็นแพนด้าเชียว ..
จินค่อยๆ สืบเท้าเข้ามายังร่างสูงที่นั่งฟุ้งซ่านจนลืมโลกภายนอก..
" เอ้า...เดี๋ยวก็ได้ผมร่วงหมดหัวหรอก ทึ้งผมซะแรงเชียว.." เสียงแผ่วหวานทำให้ไก่ชะงักพร้อมกับเงยหน้ามามองต้นเสียงทันที
จินถือวิสาสะ เข้ามานั่งเคียงร่างสูงที่ทำหน้าเอ๋ออยู่ ..ก็มาคุยกันบนนี้ประจำจะมาทำหน้าตกใจทำไมแปลกคน
ยื่นถุงของกินให้ มีทั้งขนมปังและเครื่องดื่ม เพราะคิดว่าฝ่ายนั้นคงไม่มีอะไรตกถึงท้อง..
" อ่ะ...เราซื้อมาให้ กินซะ.."
" เอ่อ...ขอบใจมากนะ" ไก่เอ่ยออกมาสั้นๆ พร้อมกับรับของที่อีกฝ่ายส่งให้อย่างโดยดี ปลายนิ้วสัมผัสกันโดยไม่ได้ตั้งใจ
เหมือนกับมีกระแสไฟ แล่นเข้าสู่หัวใจทำให้ไก่ต้องปล่อยมือออกทันที...
" ไก่เป็นอะไรหรือป่าว...ทำไมเหงื่อเยอะจังเลย ไม่ค่อยดีหรือไงบอกเราได้นะ.." จินถามอย่างอ่อนโยนพร้อมกับเอี้ยวตัวเข้ามาใกล้
อีกฝ่ายมากยิ่งขึ้น ไก่แทบจะคลั่งตาย..
โอ๊ย.. อย่าแกล้งกันนักเลยจิน ดูสิกระดุมนนะทำไมไม่กลัดให้ครบทุกเม็ด... เห็นไปถึงไหนแล้วโว๊ย.. แล้วทำไมตัวหอมนักฟะ
น่ากินมากกว่าขนมที่เอามาให้อีก..
ไก่ไม่อยากให้อีกฝ่ายล่วงรู้ถึงความคิดที่ไม่ดีของตัวเอง พยายามทำตัวลีบและถอยห่างออกมาทันที..แทบผนึกกับกำแพงเสียให้ได้
จินทำสายตาบ๊องแบ๊วเหมือนไม่เข้าใจว่าอีกฝ่ายเป็นอะไร เหมือนแกล้ง ขยับตามเข้าไปติดๆ ยิ่งไก่ถอย ..จินก็ยิ่งจี้เข้าใกล้..
โอ๊ย.. จะบ้าแล้วกู สุดท้ายไก่ก็ต้องเอื้อมมือไปกันให้อีกฝ่ายห่างออกไป..
" จินอย่าเข้ามาใกล้เรา..กว่านี้เลย.."
" ทำไมล่ะ เราทำอะไรให้ไก่ไม่ชอบใจหรือป่าว..ตอนอยู่ในห้องก็เห็นไก่มองๆมาน่ะ.." ถามออกมาอย่างสงสัย
" ปละ...เปล่า เราแค่ อยากอยู่คนเดียวน่ะ ...อาจจะไม่ได้นอนมั้งเลยรู้สึกว่าตัวเองแปลกๆไป.." ความจริงแล้วอยากจะบอกว่า
เขาจะแย่แล้ว ร่างกายมัน มันอยากจะ จะ..ทำอะไรกับคนตรงหน้าชะมัดเลยโว๊ย.. อย่าถามว่าทำยังไงเพราะไม่รู้เหมือนกัน
กับผู้หญิงไม่เคยแล้วกับผู้ชายล่ะไม่ต้องพูดถึง ..
" ไม่ได้สิ ..เราจะทิ้งให้ไก่อยู่คนเดียวได้ไง ง่วงมากเหรอมาเราให้ยืมตักก็ได้นะ.." จินเอ่ยออกมาอย่างห่วงใย..จนไก่ต้องถอนหายใจ
ออกมาอย่างเหนื่อยใจ...
ต้องพูดใช่มั้ย ถ้าไม่พูดเรื่องบ้าๆ หรือความรู้สึกบ้าๆ มันก็คงไม่ยอมหายไปสักทีหรอก ..หลังจากที่เงียบเหมือนกับใช้ความคิด
สุดท้ายไก่ก็ตัดสินใจ.. อะไรจะเกิดก็ให้มันเกิดวะ เสียใจครั้งเดียวไม่ตายหรอกกู...
" จิน...คือเรามีเรื่องอยากจะบอกนายอ่ะ..." ไก่สูดหายใจเข้าปอดเหมือนกับต้องการเรียกพลังความกล้าออกมา
จินมองอีกฝ่ายนิ่งเหมือนรอฟังเรื่องที่ฝ่ายนั้นต้องการเอ่ยออกมา
"....คือ เ